Op 14 jarige leeftijd stond Wiljo van Nuland voor het eerst op het podium als serieus artiest. Hoewel serieus? Hij maakte snel naam als grappenmaker bij uitstek. Zijn bandparodie was een sensatie en een jaar later al werd hij Nederlands kampioen. Hij won de nationale playbackshow, gepresenteerd door een nog piepjonge Henny Huisman, en deed meer dan honderd shows voor het weekblad Hitkrant. Hij trad op voor de Nederlandse militairen in Duitsland, in bekende nachtclubs maar net zo vlot op het biljart in het café op de hoek. Meer dan 2000 keer zette hij feesten en partijen op z’n kop voor hij in 1990 voor de tweede maal in zijn carrière Nederlands kampioen werd en besloot dat het mooi geweest was.

Al op jeugdige leeftijd rolden de liedjes vlot uit de pen van Wiljo van Nuland. In het Nederlands en later ook in het Engels. Hij schreef voor tal van bekende artiesten in Nederland voor hij de countrymuziek ontdekte. Samen met zijn zus Rianne vormde hij het countryduo Horseshoe. Niet alleen de fraaie harmonyvocalen vielen bij de kenners op, het waren vooral de eigen liedjes die naam maakten. Ook aan de andere kant van de oceaan ontdekten ze schrijverstalenten van Wiljo van Nuland. Onder het pseudoniem Jess L. Leary scoorde hij diverse Billboard-hits waaronder twee keer een nummer hit met Tim McGraw en Pam Tillis. Ook artiesten als Shenandoah, Crystal Gayle, Claire Lynch, Jennie Simpson en Hal Ketchum namen countrynummers uit het Brabantse Vinkel op. In Europa wilde het niet echt lukken. Een tweede plaats bij de Belgische voorronde van het Eurovision Songcontest was het meest aansprekende resultaat. Om verwarring met een singersongwriter met dezelfde naam te voorkomen besloot Wiljo in 2005 nog slechts onder eigen naam te publiceren.

Naast populaire liedjes en countrysongs schreef Wiljo van Nuland ook minder makkelijk te verteren nummers. Liedjes met een boodschap waarbij de tekst een prominente rol speelden. Deze Nederlandstalige juweeltjes vonden langzaam hun weg naar klein-kunstenaars en theatermakers. Ook ontstond er enig repertoire in het Brabants dialect. Naar aanleiding van de cd-serie 'Gruts op..' schreef hij 'M’n Eige Nuland'. Omdat zo snel niemand anders voorhanden was besloot hij het nummer zelf in te zingen. Het nummer mag nu, enkele jaren later, beschouwd worden als het Nulands volkslied. Aangemoedigd door de enthousiaste reacties schreef hij meer dialectnummers voor speciale gelegenheden. Nummers als ‘Bevrore bloikes’, ‘Ster’ en ‘Wè zodde gè doen’ bewijzen dat Wiljo van Nuland de gave heeft prachtige brabantse teksten mét diepgang te verpakken in makkelijk verteerbare melodieën, al schuwt hij ook vrolijke niks-aan-de-hand-deuntjes over allerdaagse dingen niet zo bewijzen ‘Herriemenie’, ‘Zommer’ en ‘Konning van de Guld‘.

Wanneer hij tijd heeft naast zijn drukke werkzaamheden verzorgt hij samen met zijn echtgenote Anita optredens tijdens Brabantse avonden en songcases. Hij bewijst daar niet alleen prachtig liedjes te kunnen schrijven maar ze ook in een gepaste ambiance live te kunnen neerzetten gelardeerd met anekdotes en korte dialectversjes.