|
Tijdens optredens is gebleken dat veel mensen geinteresseerd zijn de songteksten. Onderstaand de meest bekende liedjes. De uitgave rechten liggen bij DreamCatcher Music (weder)gebruik is dan ook aan de gebruikelijke regels gebonden.
Bevrorre blojkes
Es de vleugels van un vlinder
Es un kerstbal dun es glas
zo brikbaar es bevrorre blojkes
gevallen op het gras
Zo teer waar ow korte leeve
d’r waar vur ow host ginne start
en zo brikbaar es die bloikes
zo gebroken is mèn hart
En noa het vallen van ut duister
staart ze uure in de naacht
tot de sterren doar verschijnen
zoals ‘n moeder op d’r kiendje waacht
dan zie een trontje plinken
iederen aovend elke keer
en ik heur dur dan zachjes zeige
speul mar zacht, bè onze Lieve Heer
Es alle liefde op de wirreld
Stroalt ow sterreke op ons neer
misschien wilde gij, oh kleinen hummel
over ons waake, keer op keer
Ge kont slechts leven doar van binnen
putte alles uit heur kraacht
ooit zal ze d’r vrede meej veine
oh lief kenje, rust maar zaacht
tekst en muziek: Wiljo van Nuland
Ten geleide: Geschreven bij gelegenheid van het robijnen huwelijksfeest van Harrie en Tinie Pennings ter nagedachtenis aan Anita PenningsU 1964
Ik zie ow zo gerre
Schrijf over allerhande dinge, heb mistal volop fantesie
Mar un liedje over ow, nee dè lukte men mar nie
Ut zo ut moiste moete zèn, wè ik oit mar heb gedoan
Want van alles wor ik van houw, stoade gij wijt bovenoan
Ik zie ow zo gerre, wè ven ik ow toch skôn
Zelfs mènnu luchtlanterun, vènde zelde nog de zôn
‘kHa duuzend brieve wille skrève,
mar woorde zegge noit genoeg
‘kHe um un vrouw als ouw gebeden
mar kreeg veul meer dan wor’k um vroeg
‘k Ha’d giesteroavend wir is loat gemakt, en gè laagt er al in
Heel zuutjes kroop ik neffe ow, un klèin kusje op oe kin
‘k Hè nog uure ligge kèkke, en oe uiteindelijk mar gewekt
Gewoon um ow te zeigen, dè wè zo van eiges lekt
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2000
Ten geleide: Opgedragen aan de liefde van mijn leven, mijn Anita
Koning van de Guld
Hij wo ut al veul langer, schoot al jaren achtereen
elke kir wir die spanning, ‘t ging dur merg en been
en ok z’n vrouw en keinder wiese mar al te goewd
dè ge in de oanloop naar de kermis
nie te veul van um verwaachte moet
d’n onhouwer wint dè wordt dik gezeegd
dus ha toon ok dees joar de buks wir ongeleegd
nie te geleuwe niet te filme, maar droome werden woar
want hij die wer de kunning, kunning vur un joar
Hij hi de vogel afgeschoten
is de koning van stel
de vlagge hange buite
ut bezeurgt um kiepevel
z’n borst vol meej zilver
zo lupt ‘ie doar veurop
koning van de guld
we vatte d’r intje op
Hij is ut dus geworre, es un pauw zo gruts
lupt ‘ie doar te pronken, meej die virre op z’n muts
en ok z’n vrouw en keinder, witte mar al te goewd
dè ge kommende twee joar
zondags mar nie op ‘m rekenen moet
ut voandel wur gezwaaid doar stoere sterke haand
vur meneer pastoor, koningin en vaderland
en binnenin kerk, wordt ‘ie dan geinstalleerd
want hij die wer de kunning
gefeliciteerd
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2003
met dank aan Henk Hover
Ten geleide: In mijn geboorteplaats Nuland is het gilde niet weg te denken. Het is een wereld op zich die een buitenstaander (als ik) nooit begrijpen zal.
Koninginnedag
Zes uur smerges een aubade
ik lag amper in m’n bed
mar muzziek kent gin genade
lustig wer de toon gezet
noa de boaterham noar buiten
vur ut hijsen van de vlag
bèt zo’n rothond in m’n kuiten
leve Koninginnedag!
Ge kunt reepe of zakkeloope
Of nor ut oranjeconcert
Ge kunt wè eete of we koope
Of goat over koppen loope
Op de koninginnemert
Kocht een stripboek voor een kwartje
en een kerstboom voor een piek
zo’n klein speulgoed-biljartje
en een duske mè muzziek
alles waar in goeie staat nog
voor een hil klein geldbedrag
afgetroggeld van zo’n rotjoch
leve Koninginnedag!
Ge kunt reepe...
Ging tevreeje mè m’n spullen
naar het ploatseluk café
liet mijn glas d’r nog ‘s vullen
din doarna m’n rundjes mee
‘t leeve kreeg een gouwe rendje
tot ik alles dubbel zag
en ik zwaaide mè m’n hendje
leve Koninginnedag!
Tekst: Arie Meijer/Wiljo van Nuland - Muziek: Wiljo van Nuland 2002
Ten geleide: Eh.... laat ik zeggen niet zo koningsgezind te zijn.
Ster
Ut waar un gewon meidje, goed virtien joar
gelach en gegiechel, een strik in d’r hoar
En ze keek nor de jonges, stiekem dè wel
Voorzichtig verliefd, op een van het stel
Allemol durpskeinder, allemol in een klas.
En een met verplicht, een ster op d’r jas...
En dur wereld waar klein.
't waar hur huis en hur stroat.
't waar hur hundje, hur school, hur speulkameraod
't Waar een zurgeloos leven onder de zon,
umdè zun kind nie ins wies, dattur oorlog beston
Bij die noestige boom doar, zong ze vrolijk dur lied.
speulde verstoppertje en ik zie wat ge nie ziet
Ze plukte pruimbezzeme en de margrietjes op ‘t veld
Keek op nor dur moeder, vodder waar dur held
Meidje op klompen, zo es’k-ut van foto’s ken
Onbezurgd en argeloos, zoals alle keinder zen.
En dur wereld waar klein.
't waar hur huis en hur stroat.
't waar hur hundje, hur school, hur speulkameraod
't Waar een zurgeloos leven onder de zon,
umdè zun kind nie ins wies, dattur oorlog beston
Hoe oud zoze nou gewist zen, dik zestig joar?
Misschien al wel al oma, me van die greijs hoar
Ze ha men moeder kunne zen, of die van munne moat.
Of van zoveul mensen bèij ons in de stroat
een zurgzame moeder, zoas hur moeder dè din,
die vocht vur d’r meidje, tot in Polen op hin
En dur wereld waar klein.
't waar hur huis en hur stroat.
't waar hur hundje, hur school, hur speulkameraod
't Waar een zurgeloos leven onder de zon,
umdè zun kind nie ins wies, dat Auschwitz beston
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 4 mei 2002
Ten geleide: Liedje met lichtonverwachte wending die de verschrikkingen van de Holocaust benadert vanuit het gezichtspunt van een kind
Ut benkske
Nee ik hoef geen standbeeld
dan schete duiven op m’n kop
En ok gin stroatnaambordje
mè menne naam d’r op
Nee op ut kerkhof
vur men ging marmeren zerk
en ging schijnheilige preken
of een mis in de kerk
(Mar) een benkske in d’n doalhof
dè vèn ik wel skon
wor ge dan op een zondag
mè de keinder heen kunt gon
zo de dood ons ooit scheien
is dè hoogstes half waar
want dè benkske in d’n doalhof
brengt ons alt, wir bè mekaar
Schrèf gin im memoriam
in het plaatselijke blad
Want al ullie aandacht
heb be leeve zat gehad
Es ik strak dood ben
hoef ik niemand mer te zien
ge kunt me gerust vergeete
kwil mar één ding, misschien
Een benkske in d’n doalhof
dè vèn ik wel skon
wor ge dan op een zondag
mè de keinder heen kunt gon
zo de dood ons ooit scheien
is dè hoogstes half waar
want dè benkske in d’n doalhof
brengt ons alt, wir bè mekaar
En op het bovenste plenkske
schref ik hil groot ow naam
bè die van men op dè benkse
zo zen wij alted saam
Een benkske in d’n doalhof...
Tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2002
Ten geleide: Een van de nadelen van de eerste grijze haren is het nadenken over de vergankelijkheid. D'n Doolhof is een in vroeger jaren bijna ondoordringelijk dichtbegroeid bosperceel bij het ouderlijk huis van mijn vrouw, ons huidige woonadres
Wè zodde ge doen
Hij kende de tien geboden
wist alles van het recht
maar in die bloedige oorlog
doar waar gin goed of slecht
In een landje over zee
werd hij een oorlogsheld
moest hij doden uit naam van vrede
ook al haatte hij geweld?
Wè zode geij doen
es ge stond in zen skoen
waarde dan net zo gauw
mè ow oordeel als nauw
Wè zodde gij dan kiezen
es ge alleen mar kont verliezen
es er niks te kiezen velt
en toch vur de keuze wordt gesteld
Niemand hield d'r bè de haand
toen heur baby kwaam
en ut stel dè zaat te waachte
gaaf ut kiedje hullie naam
Op d'n zeventiende leerde zè
ut leeve in un notedop
Om d'r baby 'n leven te geeve
gaf ze deur kiendje op
Wè zode geij doen
es ge stond in heur skoen
waarde dan net zo gauw
mè ow oordeel als nauw
Wè zodde gij dan kiezen
es ge alleen mar kont verliezen
es er niks te kiezen velt
en toch vur de keuze wordt gesteld
Ze vloekten en ze sloege
toen ie dur de stroaten werd gesleurd
om z’n hoofd een kroon van doornen
z’n lijf van bloed besmeurd
Oan ut kruis werd ie geslagen
vernederd zonder fatsoen
toch vroege ‘ie vader vergeef hen
ze weete nie we ze doen
Wè zode geij doen
es ge stond in zen skoen....
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2005
Ten geleide: Mensen staan heel snel met hun oordeel klaar. Pas als ze zelf voor de keuze staan zien ze het onredelijke van die keuze in.
Zommer
Boven de velden, wor de zon volop de schent
Hangt ‘n zwaluw die de inzame hoogte verkent
Unne hete dag de mussen vallen vant dak
En wij ligge hier, stil op ons gemak
Vier bloote voete in ’t woater
Ik wo de ik de tijd stil zette kon
Hier in de schaduw wort ’t dan noit loater
En schent voor ons vur alt de zon
Vier bloote voete in ’t woater
Meer en meer gaven wij de zon toen de kaans
ons lichaam te kleuren tot een zacht bruine glaans.
Vrij als een vogel, gin mèns die ons zaag
samen op ’t hitst, van die zommerdaag…..
Vier bloote voete in ’t woater
Ik wo de ik de tijd stil zette kon
Hier in de schaduw wort ’t dan noit loater
En schent voor ons vur alt de zon
Vier bloote voete in ’t woater
En koel waar ‘t loater toen wij muug en loom
Dreven in het water en zwommen op de stroom
Los van de wereld en zonder besef
Dat zoiets niet eeuwig, eeuwig zo blef…
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2005
Ten geleide: Vrolijk, niks aan de hand, ik wou dat het nog heel lang zomer was-liedje. En dat voor een echte wintermens!
Zwarte blues
Hij text d’n hille kamer
Hij duu ok de gang
Hij spoit hil d’n hof um
Al is ie 100 meter lang
Hij sput oewen auto
van spatbord tot deur
compressor en primer
alles hitte dur veur
Alle kleuren mengt ie gers
Al is’t babyrose vur men part
gifgruun of pimpelpers
mar allinig mar zwart
Heddie iets te verbouwe
Meej steen of cement
Neij tegels of kuzijne
Dan is hij oewe vent
Alleen van d’n eletriek
Doar bleft ie moi af
Want guttie dormeej ont frotte
Dan is ut meej zo van paaaffff
Alles kan ie oew maken
’s avonds of sotterdigs vur men part
Behalve electrieke zaken
Dan wordt alles gauw zwart
En alle materialen
Komme zo van d’n baas
En vat die ergens mis op
Dan zittie men naam is haas
tekst en muziek: Wiljo van Nuland 2003
Ten geleide: Langs het voetbalveld in Vinkel stond een reclamebord: "neem geen baas maar een beunhaas". Maar toen de jongens wit gingen witten werd ook het bord maar overgeschilderd...
|
