Impressies van De buurt zingt!

Op 21 mei jongstleden vond het festival De buurt zingt! plaats in het natuurtheater te Oisterwijk. Tijdens dit festival werd de eigen woonomgeving bezongen, want veel liedjesmakers lieten en laten zich door hun eigen plaats of buurt inspireren.
Die liedjes vormen meteen ook een mooie afspiegeling van allerlei verschillende Brabantse dialecten. In het najaar van 2005 nam Stichting het Brabants het initiatief om dit bijzondere soort dialectliedjes te verzamelen. Het gaat daarbij om bestaande liederen over de eigen omgeving, zoals We hebbe de schonste stad van’t laand, die een hele stad (Tilburg) bezingen, maar ook We wonden toch zo gêre in de Veestraot.
De oogst bestaat naast traditionele liederen ook uit hedendaagse versies. Alle liedjes worden gezongen in het dialect van de eigen streek.
Twaalf liedjes uit de collectie die Stichting het Brabants inmiddels heeft ontvangen, werden op het festival De buurt zingt! ten gehore worden gebracht.



Stef Broos uit Roosendaal zong het Roosendaols lieke, de oermoeder van dit soort liedjes uit de jaren ’20 van de vorige eeuw. De Ademhappers uit Biezenmortel zongen hun twee liedjes over Udenhout en Biezenmortel ondersteund met mondharmonica. De familie Van den Elsen, uit Uden was geheel in klederdracht en zong het Udens volkslied ’n Skon tòffel volk, en Henk Verhagen en Mari Verbruggen van de liederentafel uit Den Dungen brachten twee liedjes over dat dorp. Vervolgens was de beurt aan Jan Habraken die de thuiswedstrijd voor Oisterwijk speelde. Na de pauze waren er Jack IJpelaar uit Loon op Zand en Ton Vogels uit Boekel. De familie Van Hoof uit Tilburg zond het zojuist al genoemde We wonden toch zo gêre in de Veestraot. Country-beroemdheid Wiljo van Nuland zong dit keer in het dialect van Nuland over zijn eigen dorpje, terwijl Ton Wouters een koortje uit Zeelst aanvoerde. De Megra’s komen natuurlijk uit Megen en Jo Hoogendoorn uit Tilburg mocht het festival afsluiten met onder meer We hebbe de schonste stad van’t laand.
U moet zeker ook eens surfen naar de digitale liedtekstcollecties van CuBra. Daar vindt u onder meer een link met de naam Volkslied van steden en dorpen in Brabant, naast vele andere bijzondere liedjes.

De geluidsfragmenten (oa live M'n eige Nuland) zijn te vinden op: http://www.brabants.org/debuurtzingt.php waarvan ook dit verslag afkomstig is.

Op Dialecten Festival lopen geen ’dikke nekken’

Maandag 12 juni 2006 - Lieshout - Ondanks het voetbal en de hitte speelde zich gisteren in Lieshout weer het Brabantse Dialecten Festival af. ’De tweede zondag van juni is van ons’.

Tijdens het Brabantse dialectenfestival in Lieshout traden gisteren in totaal 46 groepen en individuele artiesten op. Foto Ton van de Meulenhof

3000 bezoekers

Voetbal

En dat voetbal? Er was bewust voor gekozen om nergens een scherm neer te zetten. Mensen die het wilden zien, moesten maar ergens anders gaan kijken, vond de dagcoördinator. Maar bij de informatiestand konden de echte liefhebbers de stand van minuut tot minuut te horen krijgen, als ze het niet meer uithielden. Maar in het dorpshuis bleef het bomvol.

(Uit Brabants Dagblad maandag 12 juni 2006)

’Elke minuut scoren’

LIESHOUT- Ondanks het WK voetbal was het toch aardig druk bij het zevende Brabantse dialectenfestival in Lieshout. En het niveau was ook dit keer weer hoog. Voorzitter Piet van Hout kan er niet om malen dat zijn dialectenfestival samenvalt met de wedstrijd van het Nederlands elftal op het WK. „Bij het voetballen moet je maar afwachten of er doelpunten vallen. Tijdens ons evenement wordt er elke minuut gescoord“, stelt hij.

Ondanks de concurrentie van de eerste wedstrijd van Oranje op het WK voetbal, trok het dialectenfestival de nodige belngstellenden. Foto Ton van de Meulenhof

Op het eerste gezicht is het ondanks het uitmuntende weer iets minder druk dan bij voorgaande edities. Maar misschien is het eerder opvallend dat tijdens de zevende aflevering van het Brabants dialectenfestival ondanks het WK voetbal zoveel mensen hun weg naar Lieshout hebben gevonden. Op vijftien podia treden zo’n 160 Brabantse artiesten op.

Plat praten in Lieshout betekent niet dat de artiesten platte praat verkopen. Integendeel, de organisatie legt alleen kwalitatief hoogwaardige deelnemers vast. Nostalgie, een verlangen naar het Brabant van vroeger, is de belangrijkste kurk waar het succesvolle festival op drijft.

Op een podium in de Dorpsstraat bezingt De Kachel Aon bijvoorbeeld de ouderwetse zondag.

Even later rakelt de Volkelse zangeres Jet van de Elzen in het Dorpshuis voor een volle zaal het verleden op een indirecte manier op. In haar winnende lied ’Los Laote’ vertelt ze in directe taal hoe moeilijk ze het vindt haar kinderen zelfstandig te laten worden. Liever zou ze ze nog een verhaaltje vertellen. „Weltruste in plaots van houdoe“, zingt ze rond het thema van het festival. Het levert haar de dialectenpenning op, omdat ze volgens de jury het meest Brabantse liedje zingt.

Even later vertelt Cor Swanenberg op het podium bij het Dorpshuis een lang en erg humoristisch verhaal. Hij is onder het pseudoniem Klaas net uitgeroepen tot de winnaar van de gedichtenwedstrijd met het autobiografische ’Verlorre Bruurke’. Swanenberg was al enkele keren genomineerd, maar kreeg nu voor het eerst de dialectenpenning.

Tijdens zijn optreden weet Swanenberg op een smakelijke manier bekende en minder bekende grappen te verweven in een dorpsgeschiedenis vol grote en kleine vondsten.

Op het podium achter het Dorpshuis brengt een kloosterling van het gezelschap De Die en Ik een versie van de ’Nozem en de non’. Terug aan de voorkant van het Dorpshuis zingt Swanenberg samen met Annelieke Merkx en Wiljo van Nuland, twee andere artiesten die vandaag alleen optraden. Ook dat is het dialectenfestival: de meeste deelnemers hebben geen overdreven groot ego. Ze grijpen graag de gelegenheid om eens samen op te treden. Misschien is ook de eenvoud van de taal wel een van de succesfactoren van het festival. Of, zoals Jan van der Heijden zingt: „De woorden van dit liedje, dè net nog nie bestond, die rolle as het waere, van eiges oit de mond.“

De Martien Coppensprijs voor documentaire fotografie ging naar Kunsteducatie Walcheren. En J. van de Ven won als Has Wouters met het verhaal ’Hoe Merinus in het leecht verdween’.

(Uit het Eindhovense Dagblad maandag 12 juni 2006)

Uit De Brug donderdag 15 september 2005:

Eerste Brabantse verzamel dvd verschenen

Je kunt de Brabantse dvd’s op één hand tellen en voor goede dvd’s heb je amper meer dan één vinger nodig. Maar de nieuwe dvd ‘In Brabant geborre’ die zondag officieel gepresenteerd wordt hoort zeker bij de goede. Een dvd die een enorme variatie heeft en vakkundig gemonteerd is. Het is een prachtselectie aan liederen en artiesten; er worden romantische, nostalgische, tragische, humoristische en serieuze liederen vertolkt door 15 verschillende Brabantse artiesten en groepen uit bijna de hele provincie. Op de voorzijde van de verpakking staat ‘Uniek muziekdocument!’ en daarmee is niets te veel gezegd.

Met dit product moet enorm veel talent en werk gemoeid zijn. Alleen al de geweldige variatie in prachtige locaties! Er moet ook al ver vooruit aan de nieuwe geluids- en beelddrager gewerkt zijn, want je krijgt het gevoel dat alle seizoenen vertegenwoordigd zijn. Dat vraagt om waardering en respect. De fine fleur van het Brabantse circuit is vertegenwoordigd op deze dvd. Vooral de Meierij, maar ook de Maaskant, de Peel en de Kempen hebben hun vertegenwoordigers.

Het totaal verdient zeker de loftrompet; het is een waardige eerste verzamel dvd in het Brabantse dialectcircuit, waarbij het openingsnummer ‘Klik’ van Lya (de Haas) en Hennie (Korsten) je meteen in de stemming brengt; het is een knap verbeeld lied en natuurlijk blijft een vrolijke kermis ook een gouden gegeven voor kleurige dvd opnames. Naast de romantiek in het openingslied van Lya zien we De Sjawi’s met het Wiener Trio in een kamerconcert waarbij ‘Onderbroekenlol’ centraal staat, dan verschijnt Annelieke Merx met een ode aan de Brabantse Mariaverering in ‘De Vèldkapèl’, Cor Swanenberg en Henk Verhagen nemen het stokje over met de ballade van de werkman, ‘Haauwt dè wiel ònt drèije’, D’n Broelie volgt met het stemmige en bruisende ‘Fiste’, Noud Bongers maakt de oversteek per pont met het vrolijke Abrahamlied ‘50 jaor’, Marie-Christien Verstraten zingt met haar eigen schoolklas ‘M’n rijke brameplukkers’, Henk Habraken vertegenwoordigt de humor met ‘Toch nog Brabant’, Ut Reusels Meziekske wandelt langs de ‘Kempische strumpkes’, Spoit Ellef geeft een parodie op de panfluiters voor de Helmondse Hema met ‘Op de mert’, De Revuo’s doen doldwaas de maïs in met ‘Kneuzers’, ’t Kumt vaneiges komt uit de sneeuw bij het Museum Brabants Leven met ‘Schòn waar de jongen ted’, Verhoeven en de Bijl sjouwen in overall rond op ‘Die boerderij in Rósmòlle’, een eigentijds lied dat een historisch overzicht geeft van het handwerk op een gemengd bedrijf in de zestiger jaren, Wiljo van Nuland met zijn ‘Bevrorre blojkes’ vertolkt een gevoelige ode aan het doodgeboren kind en Dè Velt Op passeert met een comedy caper-achtige, hilarische verbeelding van ‘Ons bolderkarke’, volledig beantwoordend aan het imago van de groep. Er is zoveel moois te zien en te beluisteren op deze nieuwe Brabantse productie dat we hier bijna louter lovende woorden moeten bezigen. Er zijn zo veel verschillende invalshoeken gezocht en gevonden om de inhoud van een lied te verbeelden. Musea, pleinen, kermissen, kroegen, kiosken, molens, kapellen, kastelen, beekjes, rivieren, boerderijen, schoolklassen en beeldentuinen vormen het decor. Slechts één enkele keer zou je wensen dat de artiesten een kledingadviseur ingeroepen hadden om hun saaie outfit meer kleur te geven.

De eerste verzamel dvd in Brabants dialect werd vakkundig opgenomen door Mari Gordijn uit Berlicum die met Cor Swanenberg aan de basis van het idee stond. Het moge duidelijk zijn; de Brabantse dialect-dvd heeft zijn intrede gedaan en hoe!